...ซ่าซ่า ซู่ซู้ สู้สู้ ซ่าซ่า...

 

... เสียงคลื่นที่ซัดเข้ามายังชายฝั่งเป็นระลอกทำให้โนโนโมเอะคุงเริ่มฟื้นคืนสติ...

 

ตัวเอกผู้เคราะห์ร้ายค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนที่จะพบว่าเสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่มไปด้วยน้ำทะเล เมื่อลองนึกภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวานกลับยิ่งทำให้ปวดหัวหนักเข้าไปอีก

ถึงน้ำและลมทะเลจะทำให้หนาวสักเพียงใด แต่ก็ทำให้โนโนโมเอะตัวสั่นเทาได้ไม่เท่ากับวินาทีที่เขาพบกับหายนะเมื่อคืนวานนี้ ภาพของเรือแจวลำเล็ก ๆ พลิกคว่ำพร้อมกับเทสัมภาระอันประกอบไปด้วยกระป๋องไส้เดือน แหสองปาก คันเบ็ดอีกสามคัน และข้องใส่ปลาคู่ชีพ ให้จมลงไปยังทะเลสีดำมืดมิดในราตรีกาลนั้นน่าพรั่นพรึงจนไม่อยากจะนึกถึงมันอีกต่อไป

โนโนโมเอะใช้ขาหน้ายันตัวลุกขึ้นนั่งเพื่อจะสังเกตทิวทัศน์รอบ ๆ ตัว แต่ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับมีแต่สิ่งที่ไม่คุ้นเคย เมื่อวานตอนแจวเรือออกมาก็ไม่น่าจะห่างจากชายฝั่งสักเท่าไหร่ แต่จากสัมผัสผ่านสายตาทำให้เขารู้ว่าที่นี่แตกต่างจากชายฝั่งเมื่อวานนี้อย่างสิ้นเชิง

แค่ รอดตายมาได้ ไม่ต้องจมน้ำไปพร้อมกับไส้เดือนในกระป๋องก็ดีแค่ไหนแล้ว ตัวเอกหน้ากลมคิดปลอบใจตัวเองและลุกขึ้นยืน แล้วจึงเริ่มเดินสำรวจดูในบริเวณใกล้เคียง แม้จะเป็นช่วงเวลาเย็นย่ำน่าฮัมเพลง แสงอาทิตย์ยังไม่ลับไปจากขอบฟ้า แต่สีของน้ำทะเลกลับดำปิ๊ดปี๋จนมองไม่เห็นพื้นทราย เมื่อโนโนโมเอะได้เห็นความผิดปกตินี้แม้จะไม่รู้สึกสกปรกฤาขยะแขยงแต่ก็อด ประหลาดใจไม่ได้

เดินมาได้สักพัก โนโนโมเอะก็เจอกับขวดน้ำแร่ธรรมชาติ (แต่บรรจุอยู่ในขวดพลาสติก) จึงเก็บติดตัวมาด้วย และสิ่งมีชีวิตหน้ากลม ๆ เดินกำขวดเดินสำรวย เอ้ย สำรวจต่อไป...

 

 

 

 

“อุแม่จ้าว”

เสียงอุทานด้วยความตกใจของตัวเอกหน้ากลม ๆ ดังขึ้น เมื่อได้พบกับวัตถุทรงสี่เหลี่ยมคางหมูสะเต๊ะขนาดมหึมา...ขนาดของวัตถุลึกลับนั้นใหญ่พอ ๆ กับรถบัสติดแอร์สองชั้น บนผิวที่ทำด้วยศิลาแลง (สะกดถูกแล้ว ไม่ใช่ ศิลาแรง นะจ๊ะ) ถูกสลักเป็นตัวอักษรตัวใหญ่ตามสัดส่วนของขนาดวัตถุนั้นอยู่หลายต่อหลายตัว ทั้งหมดล้วนเป็นตัวอักษรประหลาด ๆ  ที่โนโนโมเอะไม่เคยเห็นมาก่อน...ที่ด้านล่างมีตัวอักษรตัวเล็ก ๆ เขียนไว้ด้วยหมึกสีทอง แม้ขนาดและสีจะต่างจากตัวอักษรตัวอื่น ๆ แต่โนโนโมเอะคิดว่าน่าจะเป็นตัวอักษรจากภาษาเดียวกัน...โดยปราศจากเจตนาใด ๆ ตัวเอกหน้ากลม ๆ ก็เผลอยื่นมือไปลากตามตัวอักษรตัวเล็ก ๆ ที่อยู่ตรงหน้าไปตามลำดับทีละตัวโดยไม่ได้ตั้งใจ...


               

 

 

กุกกัก กุกกัก กุกกัก...

กึก กึก กึก กึก กึก...

จู่ ๆ ก้อนหินขนาดยักษ์ก็เกิดการสั่นไหว สะเทือนเลื่อนลั่นสั่นแล้วสั่นอีกเป็นการใหญ่ ด้วยความตกใจ โนโนโมเอะชักมือกลับออกมา ท่าทางเขาคงจะไปทำอะไรไม่เข้าท่าเข้าเสียแล้ว...

 

“แค้ก แค้ก แค้ก”

“แค่ก แค่ก ค่อก ค่อก”

“อะแฮ่ม อะแฮ่ม”

 

พลันปรากฏเป็นควัน ไอ และจาม พุ่งออกมาจากรอบ ๆ ก้อนหิน จนมารวมกันเป็นกระจุกเท่าลูกขนุนลอยอยู่ตรงหน้าของตัวเอกหน้ากลม

“ฮ่า ห้า ๕ 5 Ha hA HA ha

 

                เสียงหัวเราะดังลั่นฟังไม่ได้ภาษาพุ่งเข้าโจมตีแก้วหูตึง ๆ ของโนโนโมเอะ...ทันใดนั้นเบื้องหน้าของโนโนโมเอะก็มีสิ่งมีชีวิต (?) ลึกลับคล้ายกับปี๊บปรากฏขึ้นมาอยู่เบื้องหน้า...

 

 

 

 

 

 โปรดติดตามตอนต่อไป  ๆ มา ๆ

 

Comment

Comment:

Tweet