เหมือนบังเอิญเลย

 

เป็นฉบับเฉพาะกิจฉบับที่ 16 พอดี

 

ตลอดหนึ่งปีกว่า ๆ ที่ผ่านมา ที่ไม่ได้คุยกัน ยังแอบคิดถึงอยู่บ้าง เป็นห่วงอยู่บ้าง อยากรู้ว่ายังสบายดีอยู่ไหม แอบไปเปิดเมล์ ส่องไฮไฟว์ แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรเท่าไหร่ ... ก็รู้อยู่แล้วล่ะว่าปกติก็ไม่ใช่คนติดเทคโนโลยีอะไรแบบนั้นซักหน่อย ไหนจะต้องอยู่ในกรงที่เค้าปิดขังเอาไว้อีก

 

คนบางคนที่จมอยู่กับอดีตเค้ามีความทุกข์ยิ่ง ๆ ขึ้นเท่าที่กับจมลึกลงไปมากขึ้น

แต่หลาย ๆ คนก็มีความสุขมากขึ้น เพราะมีสติมากพอ ๆ กับความลึกที่ดิ่งลงไปในก้นบึ้งของหัวใจตัวเอง

 

คิดว่าคงมีความสุขดีล่ะมั้ง

เที่ยงคืนคืนนี้จะมีข้อความหรืออีเมล์ หรือโทรศัพท์ไปอวยพรเธอสักกี่คน

หรือจะไม่มีเลย

 

ยังไงก็ขอให้มีความสุขมาก ๆ กับวันเกิดวันที่ 16 กันยายนปีนี้ ที่จริงก็หมดสิทธิ์อวยพรไปตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ในปีนี้ก็ขออวยพรผ่านหน้าบล็อกก็แล้วกันนะ

 

แต่...จะทำยังไงให้เธอได้มาเห็นล่ะ

 

ช่างมันเถอะนะ ขอให้ได้เขียนสักหน่อยก็แล้วกัน ไม่งั้นคงคาใจ

 

เหมือนมีสิ่งดี ๆ ที่อยากจะส่งไปให้อีกมากมาย แต่มันส่งไปไม่ได้

ขอวันนี้หนึ่งวัน เป็นวันพิเศษ แอบใครหลาย ๆ คนมาเขียน อย่างน้อยก็สองคนล่ะนะ ทางนี้ กับ ทางนั้น

 

แม้แต่ชื่อก็ยังบอกไม่ได้เลยด้วยซ้ำ 

 

แปลกดี ^ ^

 

อายุ 24 แล้ว สองรอบ ๆ หน้าตาจะเป็นยังไงบ้าง ที่เคยแอบดูครั้งล่าสุดในเมล์นี่หน้าแก่เชียวนา บอกแล้วว่ารับปริญญาอย่าแต่งหน้าก็ไม่เชื่อ ปกติก็น่ารักอยู่แล้ว แต่งให้แก่ทำไมกันน้า ^ ^" ไม่มีโอกาสได้ไปก็ดีเหมือนกัน ไม่งั้นคงอดคันปากวิพากษ์วิจารณ์ไม่ได้...

 

แต่ก็อย่างว่า ... ถ้าไปจริงก็คงกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ เพราะตอนนั้นมันเพิ่งผ่านไปไม่นานเองนี่นา

แต่เท่าที่ดูในรูปรับปริญญาก็ไม่เห็นมีเลยนี่นา ตุ๊กตาหมีตัวเท่าควาย (ทำไมไม่ตัวเท่าหมี -*- ) น่ะ

เพราะว่าไม่ได้ซื้อไปให้เลยไม่มีใครซื้อให้ใช่มั้ยล่ะ

 

อีกสิบนาทีจะเที่ยงคืน จะส่งทันมั้ยนะ...

 

ตอนนี้ได้เป็นคุณครูรึยัง พอไม่ได้คุยกันแล้วก็เลยไม่รู้ว่าเวลาฝึกสอนจะเตรียมอะไรยังไง มีเด็กมาจีบมั่งรึเปล่า ฮ่าๆๆ

 

แต่ก็คิดถึงตอนที่ได้ช่วยแนะนำการเตรียมการสอนอยู่เหมือนกัน อยากเห็นเวลาสอนจริงด้วยตาตัวเองดูสักครั้ง แต่มันหมดโอกาสไปตั้งนานแล้วนี่นา

 

เป็นคุณครูที่ดีให้ได้นะ 

 

 ว่าแต่ หมอนที่เคยซื้อให้ยังอยู่รึเปล่านะ กับของขวัญวันเกิดในปีแรก ... ถ้าจำไม่ผิดน่ะ

กลอนที่เขีียนบนหมอนก็ลืมไปซะแล้วแฮะ

 

จำได้แต่สองบรรทัดท้ายที่เีขียนว่า ให้หอมบุรุษไปรษณีย์ แทนค่าสแตมป์ เท่านั้นเอง ^ ^

 

เพื่อน ๆ ก็มีหลายคนเหมือนกัน ที่ยังคิดถึงเจ้าของวันเกิดเหมือนเดิม

 

แม่ก็ถามหา ก็ไม่รู้จะอธิบายว่ายังไง บอกได้แค่ว่า ไม่ได้คุยกันเลย

 

เป็นใครก็สงสัย มันจะเป็นไปได้ยังไง เนอะ ^ ^

 

ตั้งแต่รู้จักกันมา จนถึงวันที่ต้องเลิกติดต่อกันไป

 

เวลาที่ต้องนอนคนเดียว ยังนอนปิดไฟไม่ได้เลย ต้องนอนเปิดไฟตลอด พอพระอาทิตย์ขึ้นตอนกลางวันถึงจะปิดไฟนอนได้

 

แค่อยากบอกให้รู้ว่าไม่มีวันจะชิน

 

แล้วก็น่าอายดี

 

 

ตอนนี้อะไร ๆ ก็เริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว ในหลาย ๆ เรื่อง

คิดอยู่เสมอแหละว่าที่เป็นแบบนี้ทุกวันนี้ได้ ก็เพราะครั้งหนึ่งเคยพยายามเพื่อคนที่เคยน่ารักที่สุดในโลกคนนี้

 

น่าเสียดาย ที่ตำแหน่งคนน่ารักที่สุดในโลกเปลี่ยนมือซะแล้วล่ะ

 

แต่อดีตคนที่น่ารักที่สุดในโลกไม่ต้องน้อยใจไปหรอกนะ

 

ไม่เคยลืมช่วงระยะเวลาที่เคยได้อยู่ด้วยกันเลย

แม้อนาคตจะไม่มีโอกาสได้มาเจอกัน

 

แต่อดีตที่เราเคยได้อยู่ด้วยกันมันเป็นความจริงเสมอ ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง และไม่มีใครมาแตะต้องมันได้ทั้งนั้น

 

 

ขอให้มีความสุขกับวันเกิดให้มาก ๆ นะ

 

มีความสุขทุก ๆ วันด้วยเลยก็ดี

 

แล้วสักวัน 

 

สายน้ำแห่งโชคชะตาอาจจะพัดพาเราให้ลอยมาเจอกัน

 

ถึงวันนั้นอย่าลืมยิ้มให้กัน 

 

ขอสวมกอดเธออีกสักครั้งจะได้ไหม

 

อยากให้รู้ว่าในส่วนลึกของหัวใจ

 

จะเป็นที่ของเธอตลอดไป...

 

 

ฉันรักเธอ

 

 

 

เลยเที่ยงคืนมาหน่อยนึงแล้ว

 

รีบ ๆ เป่าเทียนเร็ว

 

 

 

ต้องไปแล้วนะ 

 

ต้องหันหลังให้เธอแล้วล่ะ

 

 

ขอตัวก่อนนะ

 

 

ต้องกลับมาโลกปัจจุบันแล้ว

 

 

คนที่น่ารักที่สุดในโลกตอนนี้กำลังรออยู่

 

 

บ๊ายบายนะ

 

 

ฝันดีนะครับ

ถึงจะไม่เท่ากับคนที่น่ารักที่สุดในโลกตอนนี้

 

แต่พี่ก็จะรักตลอดไปนะครับ...