◎☆★Nonomohe nikki★☆◎

สืบเนื่องจากเมื่อวานเป็นวันที่เงินเดือนคนบางคนแถวนี้ออก

ในฐานะผู้บริหารที่ได้รับการแต่งตั้งจากสมาคมเผาผลาญทรัพย์แห่งประเทศไทย (ผผท) ก็เลยระริกระรี้ไปเดินห้างเพื่อใช้หนี้ + ก่อหนี้ตามครรลองวงจรอุบาทว์...

หะแรกกะจะซื้อเก้าอี้กับโต๊ะประจำตำแหน่งให้สมกับเป็นผู้บริหารชั้นวีไอพี (Very Idiot Plankton) แต่เนื่องจากหวั่นงบประมาณจะบานปลาย...

เลยเปลี่ยนนโยบายไปซื้อดัมเบลสิบโล กะหนังสือแมงมุมเพื่อนรักมาหนึ่งเล่มแทน (กะยกหนังสือไปด้วยอ่านดัมเบลไปด้วย...ไม่ใช่แล้ว OAO )

ครั้นเิริงรมย์(!?)กับดัมเบลมาทั้งคืน ล่วงเข้ารุ่งเช้าก็จัดไปอีกรอบจนสมใจแล้ว...

พอช่วงเช้า นั่งรถไปทำงาน (ฟังดูดี แต่รถเมล์ครับพี่น้อง ) ก็ได้โอกาสแ้ง้มหนังสือชาร์ล็อตต์ แมงมุมเพื่อนรัก กันอีกสักที...

ที่ซื้อมาก็เพราะเป็นความฝังใจในวัยเ็ด็ก ที่เคยอ่านเรื่องนี้ตอนประถมโน้น...

เลยอ่านซะรวดเดียวจบ ภายในหนึ่งชั่วโมงครึ่ง (นานแหะ -*- )

มาครั้งนี้ก็ยังคงความประทับใจเฉกเช่นเดิม (ก็แหงล่ะ ก็เรื่องเดิมนี่หว่า -*- )

มีคำพูดของตัวละครที่อ่านแล้วถูกใจอยู่มากมาย เลยเอามาลอกลงบล็อกซะเลย แค่ยี่สิบสามสิบบรรทัด คงไม่ผิดกฏหมายหรอกเนอะ (OwO)

 อาทิเช่น ...

 .

.

.

.

.

.

"เธอหมายความว่าไง ที่ว่ามีค่าน้อยกว่า ไม่มีอะไรเลย"

"ฉันว่าไม่น่ามีอะไรที่มีค่าน้อยกว่าไ่ม่มีอะไรเลย คำว่าไม่มีอะไรเลย มันก็ที่สุดของความไ่ม่มีอะไรอยู่แล้ว จะมีค่าอะไรน้อยกว่านั้นอีก ถ้าเกิดมีอะไรที่มีค่าน้อยกว่าไม่มีอะไรแล้วล่ะก็ ไม่มีอะไรก็ต้องไม่ใช่ไม่มีอะไร มันคงจะมีอะไรอยู่บ้าง -- แม้จะเพียงน้อยนิดก็เถอะ แต่ถ้าไม่มีอะไรเลยคือการไม่มีอะไรเลย อย่างนั้นก็ต้องไม่มีอะไรมีค่าน้อยกว่าไม่มีอะไรแน่นอน"

... จากหน้า 37 ... วิลเบอร์พูดตอบแกะที่พูดกับวิลเบอร์ว่า "ฉันว่าหมูมีค่าน้อยกว่าไม่มีอะไรเลยเสียอีก"...

"บางทีหูเราอาจไม่ดีเท่าเฟิร์นก็ได้"

... จากหน้า 66 ... นายอราเบิ้ลตอบภรรยา

"รู้ไหม พวกมนุษย์ใช้เวลานานแค่ไหนในการสร้าง แปดปีเต็ม ๆ เทียวนะ เวรกรรมจริง ๆ เป็นฉันหิวตายไปแล้วถ้ารอขนาดนั้น ฉันขอเวลาแค่ค่ำเดียวก็เสร็จแล้ว"

"พวกนั้นไม่ได้สร้างไว้เพื่อดักอะไรทั้งสิ้น แค่เอาไว้ใช้สำหรับข้ามไปมาเท่านั้นเอง คงคิดกันว่าที่ปลายสะพานอีกด้านมีอะไรดีกว่าด้านที่ตัวอยู่ล่ะมัง ถ้าพวกนี้ลองหยุดยืนเงียบ ๆ แถวกลางสะพานกันซะบ้าง อาจจะได้เห็นอะไรมั่งก็ได้ แต่นี่มัวแต่เร่งรีบ รีบ รีบไปหมดซะทุกนาที ฉันว่าฉันดีใจที่เกิดเป็นแมงมุมประจำการ"

... จากหน้า 72-73 ชาร์ล็อตต์กล่าวถึงสะพานควีนส์โบโรห์ ...

ชาร์ล็อตต์มีความอดทนอยู่แล้วโดยธรรมชาติ เธอเรียนรู้จากประสบการณ์ว่าถ้ารู้จักอดกลั้นรอคอยให้นานพอ แมลงวันจะบินมาติดใยเอง และเธอก็แน่ใจว่าถ้ารอนานเพียงพอ จะคิดวิธีแก้ปัญหาให้วิลเบอร์ได้

... จากหน้า 79 ...

"ถ้าฉันหลอกพวกแมลงได้ ฉันก็น่าจะหลอกพวกมนุษย์ได้เหมือนกัน พวกนี้ฉลาดสู้แมลงไม่ได้ด้วยซ้ำ"

...จากหน้า 80 ชาร์ล็อตต์วางแผนช่วยชีวิตวิลเบอร์ ...

เด็ก ๆ มักจะจับยึดสิ่งต่าง ๆ ได้แน่นกว่าที่พ่อแม่คิดเสมอ

... จากหน้า 83 ...

 "แหม นี่เป็นการประชุมที่ใหญ่เหลือเกิน ใครไม่รู้ก็จะคิดว่าเรามีพ่อห่านตั้งสามตัว แม่ห่านอีกสามตัว ลูกห่านอีกยี่สิบเอ็ดตัว"

... จากหน้า 99 ชาร์ล็อตต์พูดกับองค์ประชุมในฟาร์ม ...

"หลับเสียเถิด หลับเสียทีที่รัก

นิทราให้สนิทในกองปุ๋ยและความมืด

ไม่ต้องกลัว เธอไม่ได้อยู่เดียวดาย

นี่คือช่วงเวลาที่กบและนกทรัช

ออกมาร้องเพลงกล่อมโลกจากแนวป่าและกอกก

พักผ่อนเถิดที่รัก ที่รักของฉัน

หลับให้สบายในกองปุ๋ยและความมืด"

... จากหน้า 115 - 116 ชาร์ล็อตต์ร้องเพลงกล่อมวิลเบอร์ ...

"ผมเป็นหมอ หมอมักถูกคาดหวังให้เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ผมไม่เข้าใจอะไรเลย และผมไม่ปล่อยให้สิ่งนั้นรบกวนจิตใจผมหรอก"

... จากหน้า 122 หมอโดเรียนตอบแม่ของเฟิร์น ...

"ผมไ่ม่เคยได้ยินสัตว์คุยกัน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าสัตว์พูดไม่ได้ ... เวลาพวกสัตว์เจอคนที่ไม่ค่อยพูด มันอาจกล้าพูดมากขึ้นก็ได้ ผมบอกได้ว่ามนุษย์นะเป็นพวกพูดไม่หยุด"

... จากหน้า 123 หมอโดเรียนคุยกับแม่ของเฟิร์น ...

"น่า ลูกเราต้องโตขึ้นไม่วันใดก็วันหนึ่งอยู่ดี"

... จากหน้า 145 นายเอราเบิ้ลปลอบภรรยาเกี่ยวกับลูกสาว ...

ขณะผ่านชิงช้าสวรรค์ เฟิร์นแหงนมอง นึกอยากนั่งบนกระเช้าบนสุด มีเฮนรี่ ฟัสซี่ นั่งอยู่ใกล้ ๆ 

... จากหน้า 168 ...

"แมงมุมเขียนไม่ได้จริงหรือ"

... จากหน้า 172  ...

"เธอทำแล้ว ก็เป็นเพื่อนฉันไง"

... จากหน้า 178

.

.

.

.

.

.

.

ก็ประมาณนี้...บางประโยคบางข้อความก็ไม่ได้บอกที่มาที่ไป

แต่แค่นี้ก็สปอยล์เหลือจะสปอยล์แล้วมั้งเนี่ย

ใครที่หลวมตัวเข้ามาอ่านเอ็นทรี่นี้ แล้วยังหลวมตัวไปหาหนังสือเล่มนี้มาอ่าน จะเป็นรอบที่เท่าไหร่ของคุณก็แล้วแต่ หรือยังจำเนื้อความในหนังสือนั้นได้

อาจจะพอเข้าใจ ว่าทำไมผมถึงขโมยเอา้ข้อความเหล่านั้นมาแปะในบล็อกของผมเอง...

กับหนังสือเด็กที่ดีที่สุดในรอบศตวรรษในสายตาของนิตยสาร TIME ...

และหนังสือเด็ก (ประเภทวรรณกรรม) ที่ดีที่สุด ที่ผมฝังใจตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน ...

ลองอิ่มใจกับเรื่องของชาร์ล็อตต์และวิลเบอร์ดูกันนะครับ... ^ ^

ปล.ช่วงนี้อัพเอ็นทรี่ถี่มหาศาล...(มั้ง)...ขออนุญาตโทษแรงบันดาลใจที่โผล่มาแบบไม่รู้จักเวล่ำเวลาก็แล้วกัน...และก็ขออภัยที่เอ็นทรี่ที่่ปั๊มช่วงนี้อาจไปเกะกะเนื้อที่เพื่อน ๆ กันนะครับ ( ^  ^")