Nonomohe Diary
Special Diary
Japanese Classroom
Links
About Me
Hot Entries 
ฉบับที่สิบเจ็ด...มนุษย์ตัวน้อยตัวนิด...
posted on 08 Jul 2008 01:23 by kokoronashi in Diaryรู้จักมดมั้ยครับ...
มดที่เรามองว่าตัวเล็ก ๆ
เทียบขนาดกับคนแทบไม่ติด...
ยังไม่พูดถึงพวกแบคทีเรียทั้งหลายบนโลกของเรา
ที่มันตัวเล็กกะจิ๋วหลิวจนเรามองด้วยตาเปล่าไม่เห็น ต้องเอากล้องมาส่องแล้วมาส่องอีก...
คิดว่าพวกมันเกิดมาทำไมกันนะ ตัวนิดเดียวเอง...
ทั้งแบคทีเรีย ทั้งอะมีบา หรือจุลชีพต่าง ๆ ต่างก็อยู่เพียงเพื่อให้มีชีวิตไปวัน ๆ เท่านั้นเอง
เทียบไม่ได้เลยกับสัตว์ประเสริฐอย่างมนุษย์ ที่สามารถสร้างและประดิษฐ์สิ่งต่าง ๆ ได้มากมาย สร้างความสะดวก
สบายให้กับชีวิต สร้างรถยนต์ เครื่องบิน จรวด บินไปบนฟ้า ดำลงไปใต้ทะเลลึก หรือแม้แต่ล่องไปในอวกาศ
มนุษย์ช่างยิ่งใหญ่...
และมนุษย์ที่ดีที่สุด ย่อมเป็นผู้อยู่เหนือมนุษย์ทั้งมวล เหนือกว่าทั้งในด้านลาภ ยศ สรรเสริญ
ตะเกียกตะกายเพื่อให้ได้มา และพอใจเมื่อสมหวัง เสียใจเมื่อผิดหวัง...
ปัจจุบัน...มนุษย์มีอายุขัยเฉลี่ย 75 ปี ... ส่วนใหญ่ใช้เวลาเกือบค่อนของชีวิต
ไปกับการไขว่คว้าหาสิ่งต่าง ๆ ที่คิดว่าเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้...
มีครบทั้งสี่ปัจจัย แล้วก็สร้าง อุปโลกน์ปัจจัยที่ห้า ปัจจัยที่หก เจ็ด แปด ... ไม่สิ้นสุด แล้วก็ไขว่คว้าหามา
เมื่อได้มาก็บอกตัวเองว่ามีความสุข...ตายตาหลับ...
แต่ถ้าพอใจในสิ่งที่เรามี ที่เราเป็น หรือตะเกียกตะกายให้น้อยลง ...
เราอาจไม่ต้องรอให้ถึงตอนใกล้ตาย เราก็มีความสุขได้แล้ว...
ลองเทียบกับมด มดตะเกียกตะกายเพื่อพรรคพวกในรังที่มีอยู่นับแสนนับล้านตัวของมัน
แล้วมนุษย์ตะเกียกตะกายเพื่อใคร...
จะแก่งแย่งดิ้นรนไปถึงไหน...
ลองลืมตามองท้องฟ้า แล้วคิดดูให้ดีซิว่า ตัวเรานั้นเล็กสักแค่ไหน เมื่อเทียบกับผืนฟ้าที่ปกคลุม...
และกะจ้อยร่อยแค่ไหน เมื่อเทียบกับดวงอาทิตย์...
หากมองจากสายตาของดวงอาทิตย์ เราคงไม่ต่างอะไรจากแบคทีเรียของแบคทีเรียของดวงอาทิตย์...
หรือถ้าอยากตอกย้ำความกระจ้อยร่อยของเราให้มากขึ้นอีก...ลองดูภาพต่อไป...
นี่คือความเป็นจริงตามขอบเขตความรู้ที่มนุษย์ค้นพบในปัจจุบัน...
แต่นอกเหนือจากที่เรารู้ ๆ กันตามภาพนี้...อาจมีสิ่งที่ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่านั้นก็เป็นได้...
แต่เพียงเท่านี้...เราเองก็เล็กเสียยิ่งกว่าธุลีอวกาศแล้ว...
ถ้าได้เห็นแบบนี้...เรา...ผู้เป็นมนุษย์...ที่เป็นเหมือนแบคทีเรียของแบคทีเรียของแบคทีเรียของแบคทีเรียของอวกาศ
คิดจะมีชีวิต จะใช้ชีวิต กันอย่างไร...
จะอยู่กันอย่างปรองดองเพื่อพวกเดียวกันเหมือนมดในรังที่ชื่อว่าโลก...
หรือจะสู้ แก่งแย่งกันเอง ตามความต้องการของตน ตะเกียกตะกายดิ้นรนเพื่อตนเองจนวาระสุดท้ายของชีิวิต...
ใช้ชีวิตอย่างน่าสมเพชเพื่อให้จักรวาลหัวเราะเยาะ...
เราจะเลือกแบบไหน...
จำได้ว่าเราเคยพูดถึงเรื่องนี้กันอยู่เนอะ...
ถ้าหาเรื่องที่เคยเขียนเกี่ยวกับมดริมสนามฟุตบอลได้ เดี๋ยวจะเอามาแปะให้ดูด้วย
เรานี่... เล็กกันจริงๆ เนอะ
อ้อ อีกอย่างที่นึกถึงคำพูดนึง ไ่ม่แน่ใจว่าได้ยินมาจากไหน เขาบอกว่า
"จงทำตัวเองให้เล็ก" ฝั่งว่าใช่เลยนะ สังคมรอบตัวเราก็เหมือนกรอบ มีกฎเกณฑ์ บังคับ บีบอัดเราไว้ นึกถึงเวลาเราใส่เสื้อผ้า ยิ่งตัวเราใหญ่ เราก็ยิ่งอึดอัด....
เพราะฉะนั้น มาออกกำลังกายกันดีกว่า... ขยันยกดัมเบลเข้านะ (วกมาเกี่ยวจนได้...)
#1 By Apostrophe_six: Romantic บริโภค on 2008-07-08 07:56