◎☆★Nonomohe nikki★☆◎

อย่างนี้แหละชีวิตหมา ไม่โดนฝนตายก็โตมาให้โดนรถทับ
ดีแล้วที่มีคนใจดีเอาไปเลี้ยง ถ้ามันยังอยู่ที่เดิม

มันคงต้องโดนรถชนเข้าสักวัน เชื่อเถอะ

แต่แม่หมานี่ก็หน้าตาดีนะ

ลุงค้าบลุง

ผมกะลังแอ๊บเศร้า

ลุงมาชมแม่หมางี้ผมสับสนทางอารมณ์นะค้าบลุงค้าบ OAO

น้องหมาน่ารัก... ^^

ฝั่งเคยเลี้ยงหมาตัวนึง ไม่รู้มันมาจากไหน แต่อยู่ๆ มันก็มานอนซุกอยู่ใต้บันไดบ้าน ตั้งแต่ยังเล็กๆ ก็ไม่รู้ว่ามันทิ้งแม่ หรือแม่ทิ้งมัน เลยต้องสงสาร ให้ข้าวมันมื้อนึง เผื่อว่ามันจะได้มีแรงกลับไปตามหาแม่...

แต่ที่ไหนได้ มันไม่ยอมไปไหนอีกเลย... สองสามปีได้ พอมันโตเป็นหนุ่มได้หน่อย วันนึง มันก็นอนพับอยู่หน้าบ้าน ไม่ยอมขยับไปไหน แตะต้องก็ไม่ได้ จะขู่ จะกัด... เลยต้องทิ้งมันไว้ทั้งอย่างนั้น... หลายชั่วโมง มันค่อยๆ ใช้ขาหน้าของตัวเอง ตะเกียกตะกายกลับเข้าบ้าน... มันขาหัก สองขาหลังของมันพิการชนิดที่เรียกร้องอะไรคืนไม่ได้เลย

แต่มันกลับเป็นหมาที่ฝั่งรักมากที่สุด อยู่กันนานมากที่สุดเลย หลังจากนั้น มันก็เป็นหมาที่อยู่ในสภาพพิการ เดินสองขาหน้าลากตัวเองไปมาอยู่อย่างนั้นหลายปีเลยนะ

แต่ใครอย่าดูถูกมันเชียว มันเคยช่วยฝั่งไม่ให้โดนหมาตัวอื่นกัดก็หลายครั้ง เวลามีคนเข้าบ้านเสียงเห่าก็ดังกว่าใครๆ ฝั่งว่า มันตอบแทนคุณข้าวมื้อนั้นของฝั่งได้น่าประทับใจที่สุดเลยล่ะ...

แล้วสักประมาณห้าหกปีที่แล้ว มันก็แก่ตาย ตอนตีห้า ของวันที่หก เดือนหก แต่ฝั่งร้องไห้น้อยมาก เพราะรู้ว่ามันลำบากมากแล้ว ทั้งแก่ ทั้งพิการ แต่ก็ไม่เคยหยุดทำหน้าที่

น้ำตาฝั่งไหลนิดๆ ตอนที่นั่งเฝ้าดูลมหายใจสุดท้ายของมันอยู่ใต้บันได ใกล้ๆ กับตอนที่มันเข้ามาซุกขอไออุ่นในคืนแรกที่มาที่นี่...

แต่ฝั่งยิ้มให้มันนะ... อย่างน้อยมันก็จะได้พักซักที... เหนื่อยมามากแล้ว...

โอ้... เม้นต์ยาวแข่งกับเอนทรี่เลยนะเนี่ย ฮะๆ ๆ
แค่อยากจะอวดว่าเราก็มีหมายอดกตัญญูกับเขาอยู่เหมือนกันนะ...

ปล. รีบไปนอนแล้วค่ะ เดี๋ยวจะตื่นมาขันไม่ทัน (เป็นไก่ไปตั้งแต่เมื่อไรเนี่ยเรา???)

555+
ชีวิตมันก็อย่างนี้แหละ
ถ้าเศร้ามันก็ต้องหาเรื่องไม่ให้เศร้าสิ

ง่า อ่านแล้วเศร้า แต่เรื่องนี้ไม่มีคนผิดหรอกค่ะ
น้าไม่ผิด คุณยายไม่ผิด คุณแม่ไม่ผิด......

คุณหน้าแป้นนั่นแหล่ะผิด... (แอ๊บเศร้าคนเดียวไม่พอ ยังเอาเรื่องนี้มาลงให้คนอื่นต้องเสียน้ำตา)

จริง ๆ เราก็เคยทำสัตว์เลี้ยงตาย ด้วยความไม่ตั้งใจเหมือนกัน บอกตามตรงว่า... เศร้านะ ใบหน้าหม่นหมองจนหลาย ๆ คนสังเกตได้ ใช้เวลาทำใจอยู่นานเลย.... เพราะงั้นคุณหน้าแป้นผิด ทำให้เราต้องเดจาวูอีกรอบ

ป.ล. หน้า "อ้ายอ้วน" เศร้าได้ใจ

สู้กันต่อไป.......เรื่องเศร้ามันคงไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆหรอก สู้เขา

สงสารตัวที่โดนรถทับอ่ะครับ

ก็...ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี ก่อนอื่นขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ
แต่ว่า มันก็เป็นสิ่งที่เราอยากทำเพื่อมัน อยากจะให้ความรัก ให้บ้านที่อบอุ่นกับมัน เพียงแต่เรื่องไม่คาดฝันย่อมเกิดขึ้นได้เสมอ
อย่างน้อยๆก็รู้สึกถึงความเมตตากรุณาของเจ้าของบล็อกนะคะ อย่าโทษตัวเองเลยนะคะ

(ป.ล.เจ้าอ้วนน่ารักค่ะ แม่หมาด้วย)

เฮ้อ...

ขอบคุณทุก ๆ คนนะครับ

ตอนนี้ก็กลับสู่ภาวะปกติแล้วล่ะ

กลับมาเล่นเกม อู้งานได้เหมือนเดิม...

ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างมีความสุข

เผื่อเจ้าตัวนั้นด้วยนี่นา

เนอะ (^__^)