◎☆★Nonomohe nikki★☆◎

วันอาทิตย์ที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2551....เวลา 19.25 น. ณ สถานีขนส่งสายตะวันออก...เอกมัย...This Station Eakamai…บริเวณที่นั่งรอสำหรับผู้โดยสารรถประจำทางหมายเลข 37-13 เที่ยว 19.20 น. ที่จะต้องเข้ามาเทียบ ณ ชานชาลาหมายเลข 19 ...ชายวัยกลางคืน (-*-) ในชุดแอ๊บแบ๊วเสื้อยืดกางเกงยีนสะพายกระเป๋าใบเท่าฟายกำลังนั่งกินที่กินทางชาวบ้านอ่านหนังสือรอรถที่ยังมาไม่ถึงอย่างสบายอารมณ์....

ขาหน้าข้างซ้ายมีถุงสีเหลืองจากร้านดอกหญ้าคล้องเอาไว้ประหนึ่งเป็นที่แขวนสัมภาระตามมุมห้อง...กีบขาหน้าข้างเดียวกันประคองนิยายที่ไปกรรโชกจากน้อง Skyrizn ผู้โชคร้ายมาเมื่อเช้า(ลิมิเต็ด เอดิชั่น รุ่นแถมเฟรนด์ชิพกะแปะโป้งพร้อมลายเซ็น...ที่ได้มาจากการขู่เข็ญทางวาจา... -*- ) พลางใช้ขาหน้าขวาที่ซึ่งนิ้วโป้ง ชี้ กลาง นาง ก้อย (ทั้งมือเลยนี่หว่า -*- ) ล้วนบาดเจ็บจากอาการบ้าโบวลิ่ง ค่อย ๆ พลิกเปิดหน้านิยายไปทีละหน้าอย่างช้า ๆ ...

หลังจากอ่านคำนำไปได้สองหน้ากระดาษ...บวกกับข้อความรุ่น Limited Edition เสร็จเรียบร้อยแล้ว รถบัสที่ทุกคนรอคอยก็ค่อย ๆ ร่อนเข้ามา (-*-) ชายหนุ่มผู้นิยมการแอ๊บแบ๊วมีสีหน้าโล่งอกเหมือนกับรถบัสได้ช่วยพาเขาออกมาจากการอ่านนิยายแนวหวานใสไม่ใส่ลูกชิต...แต่ที่จริงเขาโล่งอกที่จะได้กลับบ้านช่องห้องหอที่ชลบุรีเสียทีต่างหาก...

“ฮึบจ้า” พร้อมกับการเคลื่อนที่ของกระเป๋าใบเท่าบัฟฟาโล่วที่อยู่บนหลัง หนุ่มเกรียนแอ๊บแบ๊วยกขาหลังก้าวไต่บันไดรถพร้อมออกเสียงในใจ (-*-) ...ถ้าในกระเป๋าไม่มีโน้ตบุ๊คที่บรรจุมิยาบิกับน้องอ้อยไว้เต็มฮาร์ดดิสก์ล่ะก็ เขาคงจะใช้มันแทนที่วางเท้าไปแล้ว...แต่เพราะความสำคัญทางจิตใจของสิ่งที่อยู่ในนั้นมันทำให้เขาค่อย ๆ นั่งลงกอดกระเป๋าใบเท่ากระบือใบนั้นอย่างทะนุถนอม...

“ปี๊บปี๊บ...ปี๊บปี๊บ...” เสียงมือถือฟ้องว่ามีข้อความแปลกปลอมเข้ามาในเครื่อง...ไวเท่าความสงสัย เขาจกกะเป๋าเพื่อหยิบเอาปัจจัยที่ 5 ขึ้นมาดู...บนหน้าจอปรากฏข้อความแอบแฝงความห่วงใยจากคุณ Sora No Hime ว่า...”ยินดีด้วย ในที่สุดก็ได้กลับบ้าน เตรียมตัวทำโอ ‘ฟรี’ พรุ่งนี้แว้ว (>_<)”... ช่างเป็นความห่วงใยที่แฝงอยู่ในข้อความได้อย่างแนบเนียนจนหาไม่เจอเลยจริง ๆ (__ __”)

รถบัสมหาชนกำลังเคลื่อนถอยออกมาจากชานชาลา พร้อมกับความทรงจำที่อร่อยที่สุด (-*-) ในหนึ่งวันอาทิตย์ธรรมดา ๆ ของใครหลาย ๆ คน...โนโนโมเอะคุงเอามือลูบพุงพร้อมกับนึกเสียดายที่ไม่ได้เอาชาเขียวติดมือมาด้วย...ไวเท่าความงก...โทรศัพท์มือถือได้ทำหน้าที่หลักของมันอีกครั้ง...

“ฮัลโหล เบียเหรอ...ชาเขียวเราอยู่ที่ห้องเบียปะอะ ?”

“อือ ทำไมล่ะอีเอ้ (!?) จะให้เอาไปให้เหรอ?”

“อื้อ ถ้ามาตอนนี้คงทัน เอามาให้หน่อยได้ป่าวอะ?” ... (หมายเหตุ หอเพื่อนอยู่ห้วยขวาง...แอนด์ รถออกแล้ว)

“ล้อเล่น ๆ เก็บใส่ตู้เย็นไว้ให้หน่อยก็แล้วกันนะ อีกสองสามเดือนถ้ามาใหม่จะมารับประทาน ขอบคุณก๊าบ...”

โนโนโมเอะคุงกระหยิ่งยิ้มย่อง พลางแสยะยิ้มที่มุมไส้ติ่ง...หุหุหุ...ก็เป็นชาเขียวชั้นเลิศจากร้านฟูจิ ณ พารากอน ที่ไปขู่เข็ญคุณ Sora No Hime มาทั้งทีนี่นา... - -+ (ขอบพระทัยพะย่ะค่ะองค์หญิง m(__ __)m )

พลัน ชายแก่แอ๊บแบ๊วหน้ากลม ๆ ก็นึกถึงรายการบริโภคประจำวันพิเศษที่ผ่านมา....

ตั้งแต่ช่วงเช้าที่ได้ไปเจอน้อง Skyrizn แถว ๆ หอพักของคุณน้อง...กับของว่างเบา ๆ ยามเช้า ประกอบบทสนทนาที่ไม่ใช่การสนทนาผ่านอินสแตนท์ เมสเซนเจอร์ เหมือนทุก ๆ ที...

กาแฟหนึ่งแก้ว

เค้กหนึ่งชิ้น

สเต๊กไก่หนึ่งชิ้น

จนกระทั่งมาถึงมื้อกลางวันน่ารัก ๆ ที่ไปมัดมือชกคุณ Sora No Hime มาเป็นเจ้ามือ...อร่อยมากมาย ยืนต่อคิวสักพักหนึ่ง พร้อมกับเบอร์โต๊ะหมายเลข 13...

ปลาดิบชุดเล็ก ๆ น่ารัก ๆ หนึ่งชุด

ข้าวราดโชยุหนึ่งถ้วย

น้ำชาสองสามแก้ว

กับกาแฟเย็นอีกแก้ว (-*-)

(หมายเหตุ...ไอ่นี่ ให้เค้าเลี้ยงข้าวกลางวันแล้วยังจะขู่ให้เอาแผ่นเกมมาให้ซะอีก แถมนั่งก๊อปแผ่นกันในห้างแบบเห็น ๆ -*- )

และปิดท้ายมื้อเย็นที่สถานีเอกมัยด้วยเส้นใหญ่เยนตาโฟ กับเส้นเล็กต้มยำ

โทโคโระเดะ... (ว่าแต่....)

ความสุขจากการบริโภคทางกายนั้น เทียบไม่ได้เลยกับความอบอุ่นและอิ่มเอิบที่ได้รับในวันนี้ แม้ว่าบางอย่างจะมาจากการขู่เข็ญหรือหวังผลในภายหน้าที่โออิชิแกรนด์ก็ตาม (__ __”)

To… น้องฝั่งฟ้า ... ขอบคุณมาก ๆ นะครับ สำหรับนิยายที่ให้มา (รุ่น ลิมิเต็ด เอดิชั่น กล้าขอก็กล้าให้) เดี๋ยวพี่จะเอาไปเปิดประมู...เอ้ย เดี๋ยวพี่จะเอากลับไปอ่านสักวันละบทสองบทให้พอเป็นกระซู่ เอ่อ...ให้พอเป็นกระสัย.น่ะ คราวหน้าจะไปตอนเย็น ๆ นะ จะได้เจอร้านสเต็กเปิดไง...(หรือว่าเข็ดสเต็กไปแล้วหนอ 5555 )

To… คุณ Sora No Hime ขอบคุณสำหรับความอร่อยที่ละลายในปาก ไม่ละลายในมือ และรสชาติของวาซาบิ (-*-) ...คราวหน้านัดประลองยุทธ์กันที่โออิชิ แกรนด์ ก็ได้ครับ ... แล้วอย่าออมมืออีกล่ะ รู้นะว่าคราวนี้แอบกั๊กพลังไว้ เห็นบอกว่าเพิ่งเจอกัน ยังไม่อยากแสดงเพลงยุทธหม่ำหม่ำให้ขวัญหนีดีฝ่อนี่ครับ ( ^_ ^”) ...แต่เอ...สงสัยต้องเช็กก่อนสินะ ว่าที่โออิชิ แกรนด์ เนี่ย เชื้อโรคเค้าหยุดงานวันอาทิตย์รึเปล่า ... ^ ^

ขอบคุณเจ้าบ้านเมืองบางกอกทั้งสองท่าน

โอกาสหน้าจะแวะมารบกวนอีกนะครับ

ขอบคุณเพื่อนเบีย (ถ้าแปลตรงตัวก็หมายถึงตูอะสิ -*- ) สำหรับที่ซุกหัวนอน และความรู้วาย ๆ - -+

ขอบคุณเว็บเอ็กทีนดอทคอมด้วย ที่ทำให้คนบางคนแถว ๆ นี้ มีอะไรดี ๆ มากกว่าที่เป็นอยู่

( และขอขอบคุณการสื่อสารแห่งประเทศไทย -*- )

แต่ตอนนี้ต้องกลับไปนั่งสลดที่ห้องสักพักก่อนล่ะ... (__ __”)

ขอบคุณมาก ๆ ครับ ^ ^

มารุกาโอะ โนโนโมเอะ

บนมอเตอร์เวย์สายบางนา – ตลาด (ฮามั้ย... -*- )

20.22 น.

หมายเหตุ...ที่จริงอยากถ่ายรูปไว้เป็นที่ระทึกกับทั้งสองท่าน...รวมไปทั้งเหล่าอาหารกลุ่มเล็ก ๆ ที่ถูกสังเวยไปในวันนี้ด้วย...

แต่เกรงว่าด้วยใบหน้ามิจฉาชีพ + รังสีอำมหื่น...อาจทำให้เกิดการหวาดระแวงมากกว่าที่เป็นอยู่...

เลยมีแค่ความทรงจำผ่านตัวหนังสือสองสามพรืดนี้เท่านั้นเอง

ปล. ทั้งสองท่านจะมีใครสังเกตเห็นมั้ยนะ ว่าวอลล์เปเปอร์ฟ๊อกสุเกะในโน้ตบุ๊คของผมเป็นสีม่วงด้วยนะ ( OwO+) (จะบอกเพื่อ...? (__ __”) )