ฉบับที่ห้า...แอ๊บแบ๊วทำไม...แบ๊วแล้วไปไหน...
posted on 29 May 2008 22:05 by kokoronashi in Diaryบันได 10 ขั้น กรรมวิธีสู่ความแบ๊ว...แบ๊วได้ในเจ็ดชั่วโคตร ไม่ได้ผลยินดีคืนคำ...
ขั้นที่หนึ่ง... ซ้อมยิ้มมุมปาก โชว์ลักปิดลักเปิด หรือลักยิ้ม ถ้าไม่มีก็คงเอาปากกาหรือดินสอแทงจนได้สักรูนั่นแหละ -*-
ขั้นที่สอง... พยายามหัดยิ้มให้เห็นเหล็ดดัดฟัน หรือลวดหนาม หรืออะไรก็ได้ให้มันมีโลหะอยู่ในปาก (ฟันทองไม่ได้...ไม่ผ่าน ) แต่ไม่ใช่แบบงานกินเจที่มีกรรไกรตัดหญ้าหรือเสียมทะลุแก้ม แบบนั้นไ่ม่เอา...ถ้าเลือดท่วมปากเดี๋ยวจะไม่แบ๊ว...
กรณีของเหล็กดัดฟัน...ถ้าประดับเม็ดสีด้วยก็ยิ่งแบ๊ว...เอาแบบเร่งสีเร่งโต ใส่คลอโรฟิลด์...น่าร้ากกก...
ขั้นที่สาม... หัดทำตาโต ใส ๆ โชว์คอนแทคเลนส์สีดำสนิท ตาดำจะดูใหญ่ ๆ เหมือนตุ๊กตาเสียกบาล (ขนาดนั้น -*- )
ขั้นที่สามครึ่ง...ถ้าทำตาโตแล้วเหมือนตาจะแหก ตาแห้ง แสบตา ทำไม่ไหว อาจใช้วิธีหลับตาประมาณนี้ ---> (>___<) จะดูน่ารัก เหมือนคนเดินเหยียบอะไรสักอย่างที่กลิ่นมันตุ ๆ ... -*-
ขั้นที่สี่...พยายามทำปากบนยู่ ๆ ให้เห็นร่องจมูกชัด ๆ เหมือนเห้งเจีย (จริง ๆ นะ) ยิ่งยู่ยิ่งน่ารัก ถ้าไม่ยู่ก็ตบแ...งเลย (อ้าว -*- )
ขั้นที่สี่ครึ่ง...หรือถ้าเป็นเห้งเจียไม่ได้ก็เป็นโป๊ยก่ายแทน ทำปากจู๋ ๆ (ตกลงจะให้กูยิ้มหรือทำปากหมูกันแน่ -*- ) หรือย่น ๆ ทำยังไงก็ได้แต่อย่าให้อยู่ในรูปร่างเป็นปากคนแบบดั้งเดิมเด็ดขาด ไม่งั้นไม่แบ๊ว
ขั้นที่ห้า...ใส่เสื้อกล้าม...ใส่ตัวเล็ก ๆ หรือใส่แค่อะไรที่เล็กกว่าเสื้อกล้ามได้ยิ่งดี ไม่มีเลยยิ่งแบ๊ว (เรอะ -*- )
ถ้าทำให้มีของหกตกหล่น ยิ่งจะทำให้ดูพลาด ๆ หลุด ๆ แบบไม่ตั้งใจ หลุดแบบแบ๊ว ๆ ไม่ได้เจตนา ... น่ารักซะไม่มี...-*-
ขั้นที่หก...เตรียมถ่ายรูป ต้องเปิดไฟสว่าง ๆ โบ๊ะหน้าขาว ๆ คนจะแอ๊บแบ๊วห้ามผิวเข้มเกินมาตรฐาน ISO 13579 เด็ดขาด -*- ปกติร้อยละร้อยยี่สิบของคนแอ๊บแบ๊วจะต้องผิวขาว ขาวเหมือนตุ๊กตา ไม่มีเส้นเลือดฝอยเลือดฝาดบนใบหน้า...เดินไปเดินมาแถวบ้านจะหาเจอยากมาก หาในเน็ตง่ายกว่า -*-
ขั้นที่เจ็ด...เอียงคอหากล้อง (ทำไมไม่เอียงกล้องเอาวะ -*- ) ใช้วรยุทธ์ตั้งแต่ขั้นทึ่หนึ่งยันขั้นที่หก ด้วยการ...ยิ้มด้วยปากเห้งเจียหรือปากโป๊ยก่ายอย่างใดอย่างหนึ่ง (มาถึงขั้นนี้บางคนอาจแก้มเป็นรูเพราะขั้นที่หนึ่งไปแล้ว) + โชว์โลหะในปาก + ทำตาโต ๆ เหมือนตากวาง สีดำเข้ม ๆ (หรือหลับตาปี๋อย่างข้อสามครึ่ง) ทำของในเสื้อหกเพื่ออัพเลเวลความแบ๊ว + หันหน้า (ที่เอียงอยู่จนคอแทบเคล็ด) ให้ได้มุมที่ทำให้หน้าขาวได้เฟ...เอ้ย...ขาวได้เป็นธรรมชาติมากที่สุด...และอาจชูนิ้วลิโพสิ้นคิดเป็นแพ็คเกจเสริมเหมือนน้องคนเกาหลีก็ได้... (ชื่ออะไรนะ ลืมไปแล้ว -*- )
ขั้นที่แปด...กรณีที่ถ่ายเป็นคลิปแนะนำตัว ให้พูดด้วยทำเสียงหวาน ๆ แนะนำตัว เหมือนเสียงลูกแมว ลูกหมา อย่าให้เหมือนลูกคน ไม่ังั้นไม่แบ๊ว ทำเสียงเหมือนเกิดมาไม่เคยด่าใคร เล็ก ๆ น่ารัก น่าชัง แหลม ๆ เบาและแบ๊วจนต้องเงี่ยหูฟัง...ประมาณว่าถ้าจมน้ำขึ้นมาคงไม่มีใครได้ยินเสียงน้องหรอก... -*-
ขั้นที่เก้า...อัพรูปขึ้นไฮห้า ไฮหก เพื่อล่อหนุ่ม ๆ ผู้บูชาความแบ๊ว หนุ่ม ๆ ที่ไม่รู้จะคุยอะไรนอกจาก "น่ารักจังเยย ชื่ออะไรอ่า", "กินข้าวยังคับคนสวย", "เป็นเพื่อนกันนะ" ... ฯลฯ... หาเพื่อนเยอะ ๆ ประมาณหมื่นคนแสนคน...ยิ่งเพื่อนเยอะแสดงว่าแบ๊วมาก แบ๊วสำเร็จ แบ๊วได้สวย เป็นนางงามจักรวาล...อนุญาตให้ภูมิใจในความแบ๊ว ที่น้อง ๆ หนู ๆ สามารถแบ๊วได้เหมือนพิมพ์เดียวกัน ไม่โหลหรอก จริง ๆ เชื่อเหอะ แอ๊บแบ๊วกันทั้งประเทศ ไม่โหลเลย จริง ๆ ...มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเองจริง ๆ นะ ไม่ได้หาว่าเลียนแบบกันหรอก...จริง ๆ นะเออ...
ขั้นที่สิบ...เมื่อภูิมิใจในความแบ๊วพอสมควรแล้วก็กลับไปทำงานทำการ อ่านหนังสือหนังสือหนังหา ช่วยพ่อแม่ทำงานบ้านกันได้แล้ว -*-
เขียนมาได้ครบสิบข้อแล้วก็ยังงงว่า...จะแอ๊บแบ๊วทำไม -*-



ก็คือทำแบบนี้
ใช่มะ

#1 By ยูเอะ (61.91.188.6) on 2008-05-29 22:48