◎☆★Nonomohe nikki★☆◎

(หลังจากหายหัว ตัว หาง ไปนาน...เพราะมัวไปลิ้นห้อยหอบร้อนอยู่ที่บ้าน บวกกะไม่มีอะไรจะอัพ ในที่สุดก็ได้ฤกษ์ ตัดสินใจเอาสารห้อง (สารรูป + ห้อง) มาแปะประจานเป็นที่ระลึกเนื่องในโอกาสย้ายรัง เพื่อเอาไว้เป็นอุทาหรณ์สอนใจ ว่ามีลูกมีหลานอย่าเลี้ยงให้เป็นคนจ๊กมก เละเทะแบบนี้นะจ๊ะ...(เก็บไว้สอนลูกหลานตัวเองดีกว่ามั้งตู... (__ __")a )

อะภาพที่หนึ่ง...

ชื่อภาพ...ร่องรอยแห่งความวิบัติหมายเลขหนึ่ง ...

แรงบันดาลใจ...ใกล้ย้ายหอแล้ว เลยปล่อยเลยตามเลย ขยะเกลื่อนห้อง มดไต่ตอมเต็มพื้น แถมไต่ขึ้นเตียงอีกต่างหาก

ลักษณะที่น่าสนใจ...มีการประยุกต์ใช้วัสดุที่ทำจากกระดาษ เศษแก้ว ขวดเหล้า ถุงถั่วอบ และเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้ซักมาผสมปนเปกันได้อย่างลงตัว แถมกล่องแม่โขง(ใส่หนังสือเตรียมย้ายห้อง)ที่ตระหง่านอยู่กลางรูปยังชวนให้มองเจ้าของห้องเป็นคนขี้เมา ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้กินซักกะติ๊ด (กินยี่ห้ออื่น...) มีความสอดคล้องกันอย่างดีเยี่ยม ระหว่างความสกปรก กับความโสโครก

คะแนนความครีเอต...9/10

ต่อกันที่ภาพที่สอง

ชื่อภาพ (ทำไมเอาตัวหนังสือชิดซ้ายไม่ได้ฟระ)...ความวิบัติคืบคลานหมายเลขสอง

แรงบันดาลใจ...ก็มันสบายง่ะ นั่งเล่นเน็ต อู้งาน แปลงาน อยู่บนเตียง ปวดหลังก็นอน แปลงานสามหน้า เล่นเกมชั่วโมงนึง แล้วก้อนอนกลิ้งแก้ปวดหลังสักสามชั่วโมง...แถมมีหนังสือนอกเรื่องให้อ่านทั้งซ้ายและขวา ชวนให้ว่อกแว่กได้ตลอดอีกตะหาก...

ลักษณะที่น่าสนใจ...เป็นการนำชีวิตการงานมาปู้ยี่ปู้ยำกับชีวิตประจำวันได้อย่างดีเลิศประเสริฐศรี มองไปแล้วทำให้เห็นถึงความขยันประมาณหนึ่งในร้อย อีกเก้าสิบเก้าคือความขี้เกียจดี ๆ นี่เอง ลักษณะการวางของเต็มเตียงนั้นอาจดูรกตา แต่ที่จริงแล้วแอบแฝงไว้ด้วยการป้องกันตัวเองจากอาการนอนคนเดียวไม่ได้ของเจ้าของเตียงอย่างแยบยล...

คะแนนความครีเอต 7/10 เพราะอาจมีปัญหาสำหรับผู้นอนดิ้นจะไม่สามารถนอนหลับในขณะที่ต้องเอาขาสอดในโต๊ะได้เหมือนเจ้าของเตียง...

ภาพที่สาม

ชื่อภาพ...ก่อนถูกรุกราน หมายเลขหนึ่ง

แรงบันดาลใจ...หลังจากเสร็จสมอารมณ์หมายมาจากห้องแรกด้วยการสร้างอารยธรรมแมลงสาบเป็นเวลากว่าหนึ่งปี ก็จำเป็นต้องย้ายรังเพราะเจือกหางานใหม่ที่ไกลที่พักกว่าเดิม แต่ใกล้บางกอกมากขึ้นนั่นแล...

ลักษณะที่น่าสนใจ...แสดงถึงความสงบร่มเย็น ร่มรื่นน่าอยู่ บวกกับห้องที่อยู่แค่ชั้นหนึ่ง เมื่อเที่ยบกับห้องเก่าที่อยู่ชั้นห้าแล้ว พบว่าการขนของเข้าออกง่ายกว่ามาก จากคำบอกเล่าเจ้าของห้องบอกว่าตอนยกของลงจากชั้นห้าคนเดียวเกือบสิบรอบนั้นแทบตาย...เพราะของส่วนใหญ่มีแต่หนังสือ...

ทว่า...ยังเห็นร่องรอยการรุกรานของมนุษย์กระจั๊วอยู่บนเตียง มีการทำเครื่องหมายจับจองด้วยการเอากระเป๋าสีดำวางไว้อย่างมักง่ายให้เห็นเป็นซะง่าว่าตูย้ายมาแน่ ๆ

คะแนนความครีเอต... 4/10

ภาพที่สี่

ชื่อภาพ...แสงสาดดดดดดดดดดดดดดส่องหมายเลขเจ็ดสิบสี่

แรงบันดาลใจ...สว่าง...

ลักษณะที่น่าสนใจ...ยังเป็นลักษณะพื้นที่ที่ยังไม่ถูกรุกราน มีเพียงวัสดุอุปกรณ์ที่จำเป็นจัดเรียงไว้อย่างไร้คอนเซปต์ ไม่มีความสกปรกรกรุงรัง ดูแล้วคันไม้คันมืออย่างยิ่ง ดูจากแสงแดดที่ส่องเข้ามาพอดีในช่วงบ่ายทำให้พบว่าหากซักผ้าตากไว้จะทำให้ผ้าแห้งเร็ว ไม่เหมาะสำหรับผู้ที่ชอบหมักผ้าให้มีกลิ่นตุ่ย ๆ อาจแก้ปัญหาได้ด้วยการซักผ้าและตากตอนกลางคืนเพื่อหลบแดด...

คะแนนความครีเอต 0.5/10 ...ก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลย แถมดูแล้วไม่สวย ไร้รสนิยมอย่างแรง เอาไปแค่นี้แหละ

ภาพที่ห้า

ชื่อภาพ...แล้วจะรู้สึก

แรงบันดาลใจ...ต้องการสร้างอารยธรรมโสโครเกเมียให้รุ่งเรืองเฉกเช่นที่ซุกหัวนอนก่อนหน้านี้

ลักษณะที่น่าสนใจ...มีการจัดเรียงแบบสะเปะสะปะแต่ง่ายต่อการหยิบใช้สอยเป็นอย่างยิ่ง กระดานไวท์บอร์ดที่อยู่บนเตียงสุดสะดวกสำหรับผู้ที่มีธุระยุ่ง เพราะสามารถจดธุระสำคัญไว้แล้วหยิบขึ้นมาดูได้ทันทีหลังตื่นนอน แท่นซิตอัพทางขวามือมีผ้าพาดไว้เพื่อซับเหงื่อได้ทันทีหลังออกกำลัง ส่วนหมอนข้างและหมอนหนุนที่วางเทไว้แถบเดียวก็เพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อย โดยใช้แนวคิดที่ว่า "หยิบก็ง่าย หายก็รู้ ดูก็งามตา" (...เรอะ -*- )

คะแนนความครีเอต... 9.5/10

ภาพที่หก

ชื่อภาพ...ละลานตา หมายเลขแปด

แรงบันดาลใจ...เนื่องจากผ้าม่านมีสีเขียวทำให้ดูเป็นธรรมชาติมากเกินไป จึงต้องปรับโทนห้องด้วยการเพิ่มถุงดำและเศษผ้า (!?) เข้าไปพองาม

ลักษณะที่น่าสนใจ...ผ้าม่านที่ปิดไว้อย่างมิดชิดอาจจะทำให้คิดได้ว่าอาย กลัวคนมองมาเห็นสภาพในห้อง เพราอยู่แค่ชั้นหนึ่ง แต่ที่จริงแล้วเป็นการปกป้องห้องจากแสงแดดที่น่าสะพรึงกลัว เพราะรังสีอุลตร้าบีจากแสงแดดจะทำให้เชื้อจุลินทรีย์แลคโตบาซิลลัส ทาเคอิ ชิโรต้า (อะไรวะ -*- ) ถูกทำลาย และห้องจะสะอาดเกินไป ส่วนพัดลมตัวเล็ก ๆ ที่วางอยู่ค่อน ๆ ไปทางขวานั้นทำให้พอจะสันนิษฐานได้ว่า เจ้าของห้องไม่มีพัดลมตัวใหญ่ใช้...

คะแนนความครีเอต 9.9/10...(__ __")

ภาพที่เจ็ด

ชื่อภาพ...อารยธรรมโดราโดราเมีย

แรงบันดาลใจ...โดราเอม่องน่ารัก แอร๊ยยยยย (เฮ้ย O___o )...

ลักษณะที่น่าสนใจ...จากห้องโทนสีเขียว ๆ ผนวกกับอารยธรรมโสโครเกเมียแบบเดิม ๆ เจ้าของห้องได้ปฏิวัติแนวความคิดใหม่ด้วยการใช้สีฟ้าให้ดูสบายตา ทำตัวแอ๊บแบ๊ว ซ่อนความกาม...(อุ๊บส์)...ซ่อนความเถื่อนไว้ด้วยชุดผ้าปูที่นอนโตโตโร่ลายโดราเอม่องสีฟ้าแจ๋น ๆ แอ๊บแบ๊วอีกชั้นด้วยการถ่ายภาพมุมไกล เพราะถ้าถ่ายใกล้จะเห็นว่ามีสีขมุก ๆ เนื่องจากตั้งกะซื้อมาปีกว่า ๆ ยังไม่ได้ซักเลย...จะเห็นว่าอารยธรรมโดราโดราเมียนั้นมีผลอย่างรุนแรงทำให้บริเวณโดยรอบไม่มีร่องรอยของอารยธรรมโสโครเกเมียหลงเหลืออยู่เลย...แต่สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นคือ อารยธรรมโดราโดราเมียจะแข็งแกร่งพอที่จะต้านทานอารยธรรมโสโครเกเมียที่ติดตัวเจ้าของห้องมานานหลายสิบปีได้นานสักแค่ไหน...คิดว่าที่ถ่ายรูปไว้ก็คงเป็นที่ระลึก เพราะห้องโล่ง ๆ แบบนี้คงหาดูได้ยากยิ่งกว่าสุริยคราสซะอีก

คะแนนความครีเอต...1000/10...จะทำไม ก็ชอบโดราเอม่องอ้ะ (>__<)

ภาพที่แปด

ชื่อภาพ...ผสมผสานสองอารยธรรม หมายเลขสิบแปด ย่อหน้าที่ห้า วรรคที่หก บรรทัดที่หนึ่ง ตัวอักษรที่สิบเก้า

แรงบันดาลใจ...การอู้งานเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ต้องมีพื้นที่ที่จำเป็นไว้บ้าง

ลักษณะที่น่าสนใจ...แค่เปลี่ยนมุมถ่าย ห้องก็ดูทุเ...เอ่อ...ดูงดงามขึ้นมาในทันที เพราะในพื้นที่ทำงานนั้น ยากที่จะหลีกเลี่ยงอารยธรรมโสโครเกเมียไปได้ ดังจะเห็นทั้งโน้ตบุ๊คและต้นฉบับงานแปล บวกกับหนังสือที่คัดมาแล้ววางกองอยู่บนนั้น ที่จริงเค้าเอาไว้วางทีวี แต่ไม่มี ก็เลยใช้เป็นโต๊ะทำงานซะเลย อนึ่ง จะเห็นได้ว่าหน้าโต๊ะเครื่องแป้งไม่มีเก้าอี้ให้นั่ง เป็นเพราะมีการประยุกต์ใช้ โดยนำเก้าอี้มีล้อมานั่งทำงานหน้าคอมพ์ ซึ่งนับเป็นเรื่องที่ถูกต้อง เพราะผู้ชายอยู่ตัวคนเดียว จะมีเก้าอี้ไว้ไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งทำไมฟระ

คะแนนความครีเอต...6.5/10...เพราะแค่มุมเปลี่ยน...ภาพก็เปลี่ยน

ภาพที่เก้า

ชื่อภาพ...คงดีไปกว่านี้ไม่ได้ หมายเลขศูนย์

แรงบันดาลใจ...ก็มันต้องทำงานนี่โว้ยยยย...ย

ลักษณะที่น่าสนใจ...จะเห็นว่ามีการจัดเรียงทุกอย่างไว้ในลักษณะหนึ่งหยุดบริการ (one stop service) ซ้ายก็ต้นฉบับ ข้างหน้าก็โน้ตบุ๊คไว้ทำงาน ทางขวาก็ไฟฉายไว้ตอนไฟดับ (ไม่ได้ดับบ่อย ๆ หรอก แต่กลัวผี TAT ทุกวันนี้ยังเปิดไฟนอนอยู่เลยเนี่ย TAT ) ด้านล่างสีฟ้า ๆ เป็นลำโพง 2.1 ที่ซื้อมาพันสี่ตั้งกะสมัยเรียนมหาลัย ไม่ยอมเปลี่ยนจนกว่าจะพัง...ให้เสียงกระหึ่มเมื่อต่อกับโน้ตบุ๊ก เป็นเสมือนโฮมเธียเตอร์ขนาดย่อม ๆ เอาไว้ดูอนิเมได้ดังสะใจ...แต่มักจะปิดเวลาเปิดคลิป... (__ __")a ส่วนทางขวาอีกนิดจะเป็นกองหนังสือสร้างภาพ จะมีหนังสือความรู้เกี่ยวกับญี่ปุ่น หนังสือธรรมะ ไว้สำหรับกรณีมีแขกมาห้อง จะสร้างความประทับใจ ดูแล้วรู้สึกเหมือนเจ้าของห้องเป็นคนดี มีคุณธรรม นำพัฒนา ไม่พึ่งพายาเสพย์ติด...ขวาไปอีกนิดจะเจอชั้นสี่ชมพูไว้วางหนังสือที่ยังไม่ได้อ่าน (แล้วข้างล่างมันอะไรวะ -*-) เคียงคู่กับตะกร้าขยะสีฟ้าสวยงาม ทุกอย่างสามารถใช้ได้เพียงเอื้อมมือคว้า...แต่ที่สำคัญ...ถึงจะเปลี่ยนมานั่งทำงานแบบนี้ก็ยังเอนหลังนอนได้เหมือนเดิม ก็เก้าอี้ติดล้อนี่มันอยู่ติดปลายเตียงเลยอะ (__ __")a

คะแนนความครีเอต 5/10...ตอนแรกจะให้เจ็ด...แต่จุดนี้สัญญาณเน็ตแอร์การ์ดดับอนาถ เลยให้แค่นี้เหอะ (เกี่ยวมั้ย -*- )

คะแนนการสร้างภาพ 10/10...ดูเหมือนโต๊ะคนเอาการเอางานอย่างบอกไม่ถูก...ภูมิใจ (>__<) (อยากเขียนว่า "พูมจัย" แต่เด๋วโดนด่าข้อหาทำภาษาวิบัติ (__ __") )

อา...

เป็นเอ็นทรี่ไร้สาระส่วนบุคคลที่ยาวที่สุดตั้งกะเคยเขียนมา เพราะว่าอั้นมานานรึเปล่านะ...

แต่ได้ข่าวว่าเดินออกจากห้องมานั่งร้านเน็ตเพื่อแปลงานนี่เว้ยยยยยยยยยยยย (OAO*)