◎☆★Nonomohe nikki★☆◎

     หมายเหตุ....เห็นเค้ากำลังฮิตตั้งชื่อหนังสือคล้าย ๆ กัน เลยเอามั่ง (อย่างหนังสือ The Secret ก็มี The Top Secret ตามมา หนังสือชื่อ ทักกี้ แวร์ อาร์ ยู .... ก็มี บ. XXX ฮู อาร์ ยู มาอีก ) 

     ไม่ได้อัพบล็อกมาเสียนานก็เพราะพอมีเรื่องอยากอัพก็ไม่ได้อยู่หน้าเครื่อง พออยู่หน้าเครื่องก็ไม่มีเรื่องอยากอัพ... วันนี้เลยขอฉลองวันแห่งการโกหกด้วยการอัพบล็อกซะหน่อย... 

      ช่วงนี้มีธุระต้องไปนี่มาโน่น บวกกับจะลาออกจากงานประจำแล้ว ก็เลยเนียนลาพักร้อนซะเลย - -+ กลับมาบ้านเกิดที่อ่างทอง นั่งรถมาแพร่ ต่อด้วยเชียงราย แล้วก็นั่งเรือบินลงสุวรรณภูมิ แล้วต่อรถกลับชลบุรี (ขอเรียกเรือบินหน่อยละกัน ดูน่ารักไม่หยอก...) ทุกอย่างต้องดำเนินการเสร็จสิ้นภายในห้าวันสี่คืน...นี่คือกำหนดการคร่าว ๆ ที่กำหนดเอาไว้...      ช่วงเช้าของวันนี้ก็ได้เดินทางมาถึง จ.เชียงรายโดยสวัสดิภาพ...ทำธุระที่ต้องทำเสร็จเรียบร้อยก็นั่งแปลการ์ตูนอยู่ที่บ้านคุณน้าบังเกิดเกล้า...(ที่จริงถ้าว่างก็อาจจะนั่งรถไปธุระที่แม่สายกะเค้ามั่ง...แต่บังเอิญโดนโทรมาทวงงานครับพี่น้อง...ง TAT ) พอตอนค่ำ ๆ ฝนพรำกำลังดีก็ขับมอเตอร์ไซค์ไปดูสถานที่ที่เราคุ้นเคย โรงเรียนเชยงรายวิทยาคม...โรงเรียนสามัคคีวิทยาคม ห้างเอดิสัน, อภิพลาซ่า ร้านค้า ร้านเกม ร้านหนังสือ ที่เราเคยพบเห็นสมัยใช้ชีวิตเป็นนักเรียนอยู่ที่นี่...ก็เพียงแค่ห้าหกปีที่ผ่านมาเท่านั้นเอง...แต่พอเห็นมันเปลี่ยนไปจากที่เราเคยเห็นก็รู้สึกเศร้านิด ๆ ...     

     อยากให้ร้านเกมที่เราเฝ้าโดดเรียนไปเล่น ร้านการ์ตูนที่มีป้าเฝ้าร้านจำเราได้ โรงเรียนที่เราไม่ค่อยอยากเข้าเมื่อสมัยเรียน สนามบินเก่าที่เราเคยไปวิ่งอยู่เป็นพัก(เล็กๆ)...ฯลฯ คงอยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไป...แม้ตัวเราเองจะเป็นฝ่ายเปลี่ยนไปตามกาลเวลา...แต่เรากลับไม่อยากปรับตัวหรือยอมรับกับการเปลี่ยนแปลงจากภายนอก...อยากให้ทุก ๆ อย่างเหมือนเดิมอยู่อย่างนั้น... 

     ตอนกลางวันของวานนี้ที่นั่งรถผ่านมหาวิทยาลัยนเรศวร มหาวิทยาลัยที่มีบุญคุณท่วมหัวต่อคนแถว ๆ นี้...ก็พาลคิดไปมากมายถึงชีวิตสมัยมหาวิทยาลัย...อารมณ์เดียวกันกับตอนที่นึกถึงชีวิตสมัยมัธยม... ในความนึกคิดไม่มีคำว่าเสียใจ ที่ตอนนั้นทำอย่างนั้น อย่างนี้...มีเพียงแค่ความเสียดาย ที่ไม่ได้ทำนั่น ทำนี่ เสียมากกว่า...ทั้งสมัยมัธยม และสมัยมหาวิทยาลัย...     เช้าวันนี้ได้โฉบเข้าไปในมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย ได้เห็นนักศึกษาหลาย ๆ คนดูร่าเริงสดใส ดูมีความสุขดี...พาลให้รู้สึกอย่างเรียนป.โทขึ้นมาซะอย่างนั้น...เพราะอะไรกันนะ...     

     แม้จะยังไม่ทันแก่...แต่พอคนเรามีสิ่งที่เรียกว่าอดีต...บางครั้งไม่ทันตั้งตัว...ความคำนึง หรือความโหยหามันก็มาโจมตีแบบปุบปับฉับพลันทีเดียว...อีกด้านหนึ่งก็นับเป็นสิ่งที่ดี...เพราะการที่เรามักคิดถึงอดีต...โดยมากย่อมหมายความว่าอดีตของเรามันก็มีเรื่องอันน่ารื่นรมย์อยู่บ้าง...หากแต่ต้องไม่เผลอเคลิ้มไปกับอดีตที่เนิ่นนานมาแล้วจนลืมตัว ต้องไม่ลืมเพาะและรดน้ำเมล็ดแห่งความสุขของปัจจุบันให้งอกเงยต่อไปด้วย...      เพราะวินาทีนี้ คืออดีตของวินาทีต่อไป วันนี้ ก็ย่อมเป็นอดีตของวันพรุ่งนี้ ...  

...ขอสัญญากับตัวเองว่า... นับจากนี้ไป จะพยายามทำทุกวินาทีให้มีความสุข ...( ทำไมตัวเล็กจังฟระ -*- )  

     เอ่อ...เอาเป็นว่า...อาจไม่ถึงกับมีความสุขทุกวินาที เอาแค่...ปัจจุบันของเราจะไม่เป็นอดีตที่ชวนให้เศร้าใจ และต้องมานั่งเสียดายจนต้องมานั่งถอนหายใจ เฮ้อ...เฮ้อ... ก็พอแล้ว.........   

สุขสันต์วัน April Fool Day นะครับ